We zijn Xuishui aangkomen. Zijn nu in het hotel. Gaan eten, douche en vroeg naar bed. Morgen om 10 uur vertrekken we naar het kindertehuis. Zo als Fien zou zeggen:
Ik hoop dat jullie de blog leuk vonden, vergeet niet een blauw duimpje omhoog te doen en dan zie ik jullie weer bij een nieuwe blog.
Het is 15.07, we zitten nog in de bus en het regent. We rijden door de bergen. Fien reed hier 14 jaar geleden ook in de omgekeerde richting. Samen met nog 5 baby'tjes, verzorgsters en de directeur van het kindertehuis. In twee taxi's kwamen ze aan en stopte bij de ingang van het hotel. Wij zaten met de andere ouders al 2 uur te wachten op hun. Toen ze in de hal waren gingen we er gelijk op af. We herkende Fien maar moesten het toch even zeker weten door haar naamkaartje wat ze opgespeld had te checken. Dat deden natuurlijk alle ouders. Het wachten was toen nog niet voorbij. Het duurde nog een behoorlijke tijd voordat we Fien mochten overnemen van een verzorgster in een daarvoor gereserveerde ruimte.
Nu zit Fien hier in de bus naast Loes. Terug vanwaar ze vandaan komt. Ze maken het goed. Ze hebben zo hun eigen beleving. Fien vlogt en dat gaat in stukjes de lucht in na terugkomst in NL.
Met een brok in mijn keel en tranen op springen maar oh zo blij om dit te kunnen beleven met zijn 4tjes.
De oude stad verdwijnt langzamerhand, van wat wij 14 jaar geleden kenden vinden we maar weinig terug. Niet dat we deze miljoenstad al op ons duimpje kenden Vanuit het centrum van Nanchang vertrekken we met de bus naar Xiushui. Veel oude en nieuwe gebouwen staan in de steigers. Neon- en ledreclame brengen groots nieuwe merken. Dan zien we weer verlaten gebouwen wachtend op de sloopmachine die verderop bezig is. Als we Nanchang uitrijden en de rivier oversteken komen we door een gebied dat 14 jaar geleden nog 'country side' was en zien talloze torenflats verrijzen, amazing(!). Op z'n minst 30 hoog en lijken allemaal hetzelfde. Daarin zou je kunnen zien dat de individuele identiteit van de chinees nog op een lager plan staat.
Goedemorgen het is do 20 april half 10. Arno staat onder de douche, Fien staat in hemd en onderbroek mee te zingen met een liedje. Loes is al aangekleed en is haar rugzakje in aan het pakken. We moeten zo een ontbijtje zien te scoren. Om 12 uur gaan we onze tolk Tao Qi (touwtje noemen we haar) ontmoeten. Dan gaan we met de taxi naar het busstation en dan met de express bus naar Xiushui.
Wo 19 april. Het avondeten was weer zeer komisch. Kaart in het chinees. Twee meisje hebben ons geholpen met het uitzoeken van groenten, vis en paddestoelen. De meisjes en personeel kwamen vragen of ze een selfie met ons mochten maken en een personeelslid wilde dat we naar de winkel gingen van zijn vrouw om daar haar schoonheidssalon te promoten. De pot was niet zo heet maar we kregen het wel aardig warm van de comunicatie. Het eten was lekker. We hadden broccoli, kool, bonenspruiten, witte wortel, naaldpaddenstoelen, garnalen noedels en lotuswortel. Dat moesten we garen in koningsbouillon. Precies wat we nodig hadden voor een late avondmaaltijd.
Wo 19 april 12.00 uur. We zitten net aan ons ontbijt. Het is met veel peper, heel veel !
Er zitten stukjes peper, maar ook niet zichtbare peper. Fien en Loes hebben het zelfde gerecht: mie met paksoi en vlees.
Loes vindt het te heet en heeft een bakje rijst gekregen. Fien probeert het te eten.
Ze hebben allebei een blikje cola voor tegen de scherpheid, dat werkt echter een beetje. Wat wel grappig is, is dat er liedjes van Justin Bieber in China worden gedraaid. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
Tekst van Fien.
Het is wo 19 april. Na een veel te heet ontbijt zijn we met een taxi naar het hotel waar we Fien 14 jaar geleden kregen. Wij zijn naar de potier met een stapeltje foto's van toen gegaan. We werden mee naar binnen genomen en de foto's gingen al snel van hand tot hand naar een steeds belangrijker persoon in het hotel. Het duurde even voordat ze begrepen dat we geen kamer wilde boeken maar alleen in een kamer op 17 hoog wilde kijken. En dat mocht. Wij met James mee naar de 17e verdieping, kamer 1727, als ik me niet vergis hadden we toen kamer 1723.Er is niet veel veranderd. Wat een cadeau dat we Fien en Loes live deze kamer konden laten beleven.Waar Fien haar bedje stond, waar ze in bad zat en het uit het raam kijken wat we toen vaak deden. Dit is wel heel dicht bij toen. Ik krijg er tranen van.
Het uizicht is heel erg veranderd. De visafslag is weg en staat nu een tempel complex. En aan de overzijde van de rivier was 14 jaar geleden niets te zien maar nu is het helemaal volgebouwd.
