A GIFT VAN PROFESSOR GAO

33 graden. De meiden willen shoppen, maar wij willen gewoon wat rondkijken.
We beginnen na een stukje metro in de oude stad. Het is ons nog niet duidelijk wat hiervan nog mag overblijven. De oude kleine stoffige en soms vettige huisjes staan in de schaduw van de modernisering. Watertappunten en gootstenen staan buiten naast de voordeur en de was hangt als gewoonlijk op straat. Fien en Loes duiken een kantoorboekhandeltje in, op zoek naar iets leuks. Tegenover een  boedhistische tempel weet Fien goed af te dingen bij de koop van een beeldje. Om even aan de hectiek van de straat ontsnappen, want het is wel even een stevige overgang van Yangli naar Shanghai, stappen we die tempel binnen. Daarna ziet Loes in een winkel ernaast potjes staan waarvan ze een denkt te willen gebruiken om de grond uit Hepu in te stoppen. Na wikken en wegen en afdingen nemen Fien en Loes er allebei een. Mooi. Dan zegt een man die net binnenstapt iets over de calligrafie op  Fien d'r potje en vraagt waar we vandaan komen. Met gebrekkige uitspraak spreekt hij de woorden in het nederlands: een lang leven, een gelukkig leven, vrede en vergetenl. Legt nog even uit dat ie in Rotterdam is geweest en zegt goedemiddag.
Even later, op zoek naar een tuin, komen we hem nog tegen. Hij wil de weg wijzen, en vertelt nog het een en ander. Hij is gepensioneerd en doet nog wat in klassieke chinese schilderkunst en calligrafie. De tuin is al gesloten. Ondertussen komt ook ter sprake waar Fien en Loes vandaan komen. Hij wil ons iets geven." No worry, for free, a gift". Hij wil dat we met hem meegaan naar zijn gallerie even verderop in het, 'toeristencomplex', een winkelgebied in het gerestaureerde Chenghuang Miao.
Hij wil onze namen opschrijven samen met de woorden die hij eerder uitsprak.
We gaan één hoog met een roltrap en komen in zijn winkel annex werkplek en de beste man laat z'n werk zien. Vertikale schilderingen en calligrafie op papier en ertussen nog wat moderner werk van skylines. Achter z'n tafel scheurt hij een stuk papier, bereidt z'n kwast voor. Wordt nog even boos op schreeuwende mensen, boeren, in de ruimte ernaast die parels willen verkopen aan toeristen(!?). Hij kan zich anders niet concentreren. Zijn kwast beweegt rustig over het papier. Dan stempelt hij met rode inkt:  2017 zomer Shanghai.
Misschien niet een hoogstaand kunstwerk maar wel een welgemeend kado voor ons als gezin van een man, professor Gao, zo aan het eind van onze trip in China.

UIT EEN BABYFLESJE DRINKEN?

10 mei

Gisteren waren we in het plaatsje Lengshaui.

Eerst gingen we met een pont over het water. Aan de overkant waren wat kraampjes, waar we langs liepen.

Een van de kraampjes viel heel erg op. De vrouw die achter het kraampje stond, verkocht babyflesjes. Ik (Fien) vond het heel interessant en bleef even staan. Eerst wist ik niet wat het was, toen ik even goed keek zag ik dat er yoghurt in zat. Van papa en mama mocht ik er eentje kopen, wat ik heel graag wilde (!). De flesje die ik zag waren voor de show. Toen ik de vrouw achter het kraampje geld had gegeven, deed ze een koelkast open waar verschillde gekleurde flesje in zaten. Elk kleurtje had een andere smaak. Ze wees de verschillende kleuren aan en zei in het chinees de smaak. Bij de gele verstonden we mango, dus die namen we. Ze knipte nog een groter gaatje in de speen van de fles, anders kwam de yoghurt er niet uit. Het was super lekker! Ik vind het een super goede uitvinding, voor mensen die zich nog even baby willen voelen!

 

  

WEER IN SHANGHAI

We zijn om 18.05 geland. Rugzakken van de band gehaald en wat zien we in de ontvangsthal, een man met de knapste hond van Shanghai.

WANDELING NAAR XINGPING

Gisteren dinsdag 9 mei. Een warme dag. Plan was om met bamboeboot overgezet te worden naar het begin wandelpad, stuk lopen dan weer met een pont over, dan naar Xingping, 3 uur lopen, en terug met een bamboeboot. Dit plan ging niet door omdat de plaatselijke overheid het niet veilig achtte voor kleine boten, de bamboeboten. Vanwege de vele regen van de vorige dag was de stroming te sterk. We hebben toen ons wandelplan aangepast. Haibo charterde een local in Yangdi die ons met een luxe auto over en langs de nodige bulten reed naar Lengshui alwaar we onze wandeling echt konden beginnen naar Xingping. Daar aan de oever van de Li zagen we aan de overkant één van de zgn. toeristische hoogtepunten van de Li, de negen paarden wand en de eerste stalletjes met toeristenspul. Hier konden we met een, grotere, ferry weer het water oversteken. In Xingping zouden we dan de bus via Yangshuo weer terug nemen naar huis. Echter zagen we dat er hier wel bamboeboten voeren. Mooi, kunnen we dat alsnog doen, dachten we, even pinnen. Zoeken en automaten proberen kostten de nodige tijd, bleek de enige voor ons werkbare bank in Yangshuo te zijn.
Dat deed ons doen beslissen om dan maar toch met de bus huiswaarts te keren. Vervolgens bleek, aangekomen in Yangshuo, dat er naar Yangdi geen bus meer ging. Voordat dat ons duidelijk werd, pffft. Wat nu? Taxi? Even later kwam er een vrouw aan die ons een man aanwees en die kon ons wel naar Langdi brengen voor 160 rmb. Prima oplossing!
Was het een afgewerkte busschauffeur die ons met de bus ging rijden en onderweg pikte die nog wat mensen op. Het was een soort buiten dienst bus waarmee toch nog wat te verdienen was(!).
Al met al was dat ook wel weer leuk om mee te maken.

WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT?

Vandaag zijn we wakker geworden door de flinke regen en onweer. De regen duurde de hele ochtend. We besloten om het vandaag niet te ingewikkeld te maken. Met paraplu opgestoken zijn we een rondje door het dorp gelopen om te zien waar we terecht zijn gekomen. Een grotere onderneming buiten zat er niet in, zoals een geitenpad de hoogte in. Veel te glad en modderig, te gevaarlijk, ook voor de rest van de dag. Maar we zijn tevreden met wat we zien en het besef waar we zijn. In een eenvoudig dorpje langs de Li rivier waar de toerist nauwlijks notie van neemt, ondanks dat het midden in een van de meest toeristische omgevingen van China ligt. In de ochtend passeren op de Li talloze tourboten, die van Guilin naar Yangshuo varen. Opvarenden komen voor  de typische bultige bergen waar de boten achter elkaar langs schuiven. De rivier en het sprookjesachtige decor is nationaal park. Ook wij begeven ons daarin maar dan te voet. Echt prachtig!
We zien oude huizen, soms nog met muren van kleiblokken en veel hout maar ook nieuwe huizen in de maak en een nieuwe betonnen weg. Eigenlijk is dat iets wat overal in China gebeurt(!).
Hier zien we dat men met een laag begint en die alvast gaat bewonen om vervolgens als het zich toelaat er een of meer lagen aan toevoegt. We zien verschillende stadia.
Onderweg zei Ellen: " zullen wij ook zo'n huis bouwen?" Waarop Loes zei: "Nou, Oma hoeft niet bang te zijn dat Arno en jij ons hier achterlaten, maar als jij het hebt over poten van de tafel en stoelen, thuis, korter te zagen, kan Oma eerder bang zijn dat wìj jóu hier laten". ;-)

QING HOUSE

Hier wonen we nu.

WEER VERDER

7 mei. We gaan nu 4 uur rijden naar het Qing huis. We verlaten Laozhai, onze huisgenoten en Ayi. Het was erg bijzonder om er te zijn. Ik kan mijn emoties niet onderdrukken. Ik wil weer niet weg. We zitten aan de andere kant van de wereld en toch voel ik me op elke plek die we aan doen gauw thuis en vind ik het lastig om weer te vertrekken, niet alleen om de plek maar ook om de mensen die we leren kennen. Ik moet dénken aan het chinese liedje wat wij ooit op een stoeptegel van Nanchang drukten.

We zijn er bijna. We rijden door het karstgebergte. In Laozhai stonden de jonge rijst plantjes nog als zaailingen onder plastic bogen terwijl hier de rijst al uitgezet is op het land. We stoppen bij de Li rivier en worden met een boot overgezet. Daar wacht een driewieler met drie houten stoeltjes in de laadbak en we worden naar het Qing huis gebracht. Daar wacht Haibo op ons en heet ons welkom met thee en fruit. Daarna laat hij ons het huis, het straatje naar de rivier en het winkeltje zien. We gaan zo eten.