16 april. Naar de Bund geweest. Een stuk langs de Huangpu rivier gelopen. Het was daar een gezellige drukte. Je kunt daar eindeloos mensen kijken. Wat zijn er veel verschillende soorten Chinezen en wat een variatie aan kleding keuze. Wij hebben onze ogen uitgekeken maar ik moet zeggen dat we ook veel bekeken, besproken en na gestaard zijn. Een blauw oogige mama hand in hand lopend met twee chineesjes. Daar kijken ze toch van op.
Zondag 16 april. Shanghai, het is hier relaxed. Ik word blij van de bomen. De bomen staan nergens zo mooi langs de straat als in china. De straten krijgen er iets aandoenlijks door.
We zijn vandaag naar de Jing'an tempel geweest. (Tempel van de vrede.) In deze tempel staat een groot hout beeld van Guan yin, godin van troost en genade. Deze godin wordt vaak met kindje afgebeeld daarom ook wel de chinese maria genoemd.
Na 10 uur vliegen, moeilijk slapen, landden we op Shanghai na half drie.
Met de metro lijn 2 naar Jin'an Temple en van daaruit naar onze slaapplek gewandeld. Relatief weinig verkeerslawaai, veel rijdt elektrisch.
Na installatie zijn we op de hoek van 'ons straatje' wat gaan eten. We twijfelden of we genoeg hadden aan onze eerste cash en pinnen kon niet. Viel achteraf gelukkig mee. Lekker gegeten! Hier betaal je d.m.v. een QR code te scannen met je phone.
Het is nu vrijdag 14 april 22.44 uur. De vlucht Amsterdam Frankfurt is achter de rug. Er was wat turbulentie, Fien heeft met koude zweethanden en Loes met klapper oren de vlucht doorstaan.
Nu zitten we in een 747 vluchtnummer LH732 op weg naar Shanghai. Vliegtijd 9,5 uur. We vliegen nu langs Berlijn.
Zo, ik ga proberen te landen. Schoenen uit, zoutje gehad en een glaasje wijn. Fien en Loes kijken een film en Arno volgt het vliegtuig op beeldscherm. We zijn op weg naar China. De eerste dag van een maand durend avontuur.
2003 gingen we naar China en kregen Fien was een bezwete baby die ons gretig aankeek die alles in de gaten hield en zich helemaal liet zien. Fien was er meteen met alles wat ze in huis heeft en dat is zo gebleven. Loes gingen we in 2005 ophalen. Loes was de meest gave baby die ik ooit had gezien. Loes liep de eerste twee dagen niet, was stil, wilde Arno na een aantal dagen niet meer, ze wou alleen bij mij zijn en sliep op mijn hoofd. Loes is heel langzaam de wereld om haar heen gaan verkennen en vertrouwen. Loes kwam als een knop die heel langzaam open ging en gaat. Nu nog steeds laat ze nieuwe stukjes van zichzelf zien.
Er is een babytje aan boord. Haar bedje hangt aan de wand waar ze in ligt te slapen.
Het halen van onze kinderen was bijzonder maar nu samen met hun terug gaan dichtbij waar ze geboren zijn voelt wel heel goed. Arno en ik zijn niet in de kindertehuizen en naar de vindplaatsen geweest toen we hun haalden. Dat was niet toegestaan. China is veranderd met de tijd. Nu kunnen we dat wel gaan doen. We gaan geen ouders zoeken. Fien en Loes hebben nu die behoefte niet om naar ouders te zoeken. Misschien ooit wel of niet, zij hebben daar de regie over. Het teruggaan heeft voor mij wel een link met het woord geboren. Daar in China is het begin. Fien en Loes komen niet uit mijn buik, al hoewel ze beide op twee jarige leeftijd vele malen gevraagd hebben of ze uit mijn buik komen. Nee was toen het antwoord. Er zijn lieve ouders in China die hun babytje op een plekje legden waar het opgepakt kon worden voor een andere toekomst. Om welke reden dan ook wat hen er toe bewogen heeft, ik geloof dat ze hun hele leven aan deze babytjes zullen denken, met liefde, verdriet, of hoe ook. We branden met regelmaat wierook voor de biologische ouders. We kennen ze niet maar ze spelen wel een rol in ons bestaan. Zij hebben deze geweldige grietjes op de wereld gezet.
(Het is 00.18 uur zaterdag en we krijgen warm eten🙃)
We gaan dichter bij het begin van hun bestaan komen. Wij gaan een stukje van hun bestaan voor dat ze bij ons waren zien/beleven. Kindertehuis en vindplaats.
(Ha Emmy en Koos, 00.38 uur we vliegen nu langs st.Petersburg🙋)
Dit is fijn om dat met zijn 4tjes te gaan doen.
Het is nu ongeveer twee uur later en ik ben aardig geland. Ik ben er klaar voor. China we komer er aan.
We zitten nu in de trein (16.54) opweg naar naar Schiphol. Irma en Hanne hebben ons naar de trein gebracht en uitgezwaaid.
Onze buurtfamilie kwam nog even koffie drinken en brachten een bak met gezaaide thuiskomwortelen mee. Zij bewonen en verzorgen ons huis en kweken ondertussen deze superwortelen voor ons. Dank je wel lieve allemaal.
