WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT?

Vandaag zijn we wakker geworden door de flinke regen en onweer. De regen duurde de hele ochtend. We besloten om het vandaag niet te ingewikkeld te maken. Met paraplu opgestoken zijn we een rondje door het dorp gelopen om te zien waar we terecht zijn gekomen. Een grotere onderneming buiten zat er niet in, zoals een geitenpad de hoogte in. Veel te glad en modderig, te gevaarlijk, ook voor de rest van de dag. Maar we zijn tevreden met wat we zien en het besef waar we zijn. In een eenvoudig dorpje langs de Li rivier waar de toerist nauwlijks notie van neemt, ondanks dat het midden in een van de meest toeristische omgevingen van China ligt. In de ochtend passeren op de Li talloze tourboten, die van Guilin naar Yangshuo varen. Opvarenden komen voor  de typische bultige bergen waar de boten achter elkaar langs schuiven. De rivier en het sprookjesachtige decor is nationaal park. Ook wij begeven ons daarin maar dan te voet. Echt prachtig!
We zien oude huizen, soms nog met muren van kleiblokken en veel hout maar ook nieuwe huizen in de maak en een nieuwe betonnen weg. Eigenlijk is dat iets wat overal in China gebeurt(!).
Hier zien we dat men met een laag begint en die alvast gaat bewonen om vervolgens als het zich toelaat er een of meer lagen aan toevoegt. We zien verschillende stadia.
Onderweg zei Ellen: " zullen wij ook zo'n huis bouwen?" Waarop Loes zei: "Nou, Oma hoeft niet bang te zijn dat Arno en jij ons hier achterlaten, maar als jij het hebt over poten van de tafel en stoelen, thuis, korter te zagen, kan Oma eerder bang zijn dat wìj jóu hier laten". ;-)

QING HOUSE

Hier wonen we nu.

WEER VERDER

7 mei. We gaan nu 4 uur rijden naar het Qing huis. We verlaten Laozhai, onze huisgenoten en Ayi. Het was erg bijzonder om er te zijn. Ik kan mijn emoties niet onderdrukken. Ik wil weer niet weg. We zitten aan de andere kant van de wereld en toch voel ik me op elke plek die we aan doen gauw thuis en vind ik het lastig om weer te vertrekken, niet alleen om de plek maar ook om de mensen die we leren kennen. Ik moet dénken aan het chinese liedje wat wij ooit op een stoeptegel van Nanchang drukten.

We zijn er bijna. We rijden door het karstgebergte. In Laozhai stonden de jonge rijst plantjes nog als zaailingen onder plastic bogen terwijl hier de rijst al uitgezet is op het land. We stoppen bij de Li rivier en worden met een boot overgezet. Daar wacht een driewieler met drie houten stoeltjes in de laadbak en we worden naar het Qing huis gebracht. Daar wacht Haibo op ons en heet ons welkom met thee en fruit. Daarna laat hij ons het huis, het straatje naar de rivier en het winkeltje zien. We gaan zo eten.

YAO HUIS

7 mei, zondag, regen.
Wat een fijn huis om even niets te hoeven. Het is een houten huis. Mooi van kleur. Het zit zonder spijkers in elkaar. Als je over de vloer loopt dan voel en hoor je dat, ook als de buren over hun vloer lopen hoor je dat. De huizen hebben meerdere lagen.  Bij dit huis is de eerste laag voor opslag van hout en andere garage achtige dingen. Op de tweede laag is het woongedeelte. Bij elke deur moet je over een drempel van ongeveer 30 cm stappen. Dat went best snel. Het maakt je er veel bewuster van dat je een andere ruimte binnengaat. Het haalt ook de vaart uit je lopen, alsof het huis zegt: rustig aan. Aan de voorzijde van het huis heeft de woonkamer over de hele lengte ramen. Die kun je naar believen open of dicht schuiven. Hierdoor wordt de woonkamer een soort veranda. In het middendeel staat een ronde tafel die een stuk lager is als de tafels bij ons, met bijpassende stoelen. Best plezierig. Als we weer in Nederland zijn ga ik van de woonkamer tafel en stoelen 15 cm van de poten afzagen. In de ruimte waar de eettafel staat kun je het dak zien met daarin kleine lichtgaten (10 x 20 cm) in een patroon verdeeld. Het is afgewerkt met doek waar weer gaten in zijn geknipt voor de lichtgaten. Ook in dit huis is er binnen een stookplek om te koken. Die ziet zwart door de rook. In de keukenramen zit geen glas er zijn alleen horren en wat plastiek tegen aan bevestigd. De slaapkamers zijn zeer sfeervol door de ontzettend mooie hemelbedden. De derde laag is de zolder. Deze is voor opslag en om was te drogen.

We leven hier op het ritme van het dorp, om 7 uur opstaan, om 8 uur ontbijt, om half 1 lunch, om half 7 ongeveer diner en niet te laat naar bed. De rest van de tijd hebben wij gewandeld, ik heb Ayi geholpen met koken en met mede bewoners gezellig getafeld. Bij veel mensen staat de hele dag de deur open en men loopt makkelijk bij elkaar naarbinnen.

KOKEN MET AYI

5 en 6  mei. Ja, koken met Ayi. Interessant hoe zij dat doet en waar. Ze kookt in huis op een bamboe vuurtje. De keuken staat in verbinding met de woonkamer, bijkeuken en buiten. Er zijn melkglazen  ramen met een motiefje die opengeschoven kunnen worden. Ze hebben hier een metalen ring op pootjes waaronder met bamboe en hout een vuurtje gemaakt wordt en op de ring rust de wok. Alle ingrediënten worden eerst gewassen als dat nodig is en gesneden, dan per ingrediënt op een bordjes gelegd. Er staat een emmer water met een panlepel erin, een emmer voor het afval, een fles zoute sojasaus, een flesje azijn en een keramiek zout/..... stel en natuurlijk de wok met scheplepel. Die lepel is echt een must. Ayi kookt gestructureerd en schoon. Ze kookt altijd op een vuurtje zoals iedereen hier in het dorp. De rook gaat door een raster van bamboe latten in het plafond naar buiten. Het is leuk om samen met haar te koken ook al kunnen we elkaar niet verstaan. Ik heb wel wat van haar geleerd. De recepten ken ik wel een beetje maar vooral de manier van koken en de handigheid daarin maakt indruk. Het is eenvoudig, goed en lekker eten. Ik kom hier wel koken voor de gasten als Ayi een keer een paar dagen weg is.

Een gerechtje: Gebakken komkommerz
❌ Vet in de wok.
❌ Knoflook erbij en even bakken.
❌ Komkommer erbij en bakken.
❌ Zout erbij
❌ Zoute sojasaus erbij.
❌ Een heel klein beetje azijn erbij.
❌ Je proeft of de gaarheid oké is.
❌ Op bordje scheppen.
❌ Wok gelijk schoon maken met water.

Je schept uit de water emmer wat water en giet in de wok. Wok blijft op vuur staan. Met de scheplepel beweeg je het water door de wok en schept het uit de wok in de afval emmer. Het vuur houd je aan door de bamboe takken door te schuiven onder de ring. Zo worden er verschillende gerechtjes gemaakt, (meestal vier) en die eet je dan met rijst. De rijst maakt ze in een rijststomer.

WANDELEN RONDOM LAOZHAI

5 en 6 mei.

LAOZHAI

5 mei vrijdag, warm, zon, helder wat voor hier uitzonderlijk is voor midden in de regentijd.  Ayi heeft een heerlijk ontbijt gemaakt, noedels en gepofte rijst met een soort theesoep. We hoeven niets vandaag. Laozhai is een dorp waar 42 gezinnen wonen allemaal met de achternaam Zhao. Ze zijn in totaal met 180 mensen en  horen bij de Yao groep. We gaan de buurt verkennen, de buurvrouw maakt tofu, bij haar nestelen onder tegen de balken van de veranda/kamer zwaluwen. Oma geeft de kipjes eten. Je ziet vrouwen met rieten mand op rug de berg op gaan om groenten te plukken. Wat verderop hebben ze twee ganzen als waakhond, lijkt het wel. Bij een huis zijn ze in een grote wok boven een vuurtje theebladeren aan het branden. Daarna zullen ze wel gedroogd worden. Vijf minuten lopen vanaf ons huis, over een nieuw voetpad, is er een winkeltje, veel hebben ze er niet maar Fien en Loes zijn blij met de lollys en de limonade. In het dorp zijn ze alle voetpaden en straten aan het vernieuwen. Bij de ingang van het dorp is een ontmoetingsplek gebouwd. Na de lunch gaan we een eind wandelen. Dorp uit naar de waterval als doel, dit doel bereiken we niet omdat ze een nieuw wegdek aan het maken zijn wat ons de doorgang belemmerd.

Er zijn ontzettend veel verschillende vlinders in allerlei kleuren en maten. Het is al 5 uur. We vragen aan de chauffeur van een busje dat langs rijdt een lift. We zijn in een kwartier terug in het dorp. Ik ga Ayi helpen met koken. Leuk als je elkaar niet verstaat maar wel samen een maaltijd kunt bereiden. We hebben nieuwe gasten aan tafel, twee jongens uit Engeland, Rob en William, waarvan de laatste in Shanghai woont en werkt. 's avonds hebben we weer rijstewijn. Fien en Loes gaan douchen en slapen. Arno loopt buiten ergens rond. En ik tik op mijn telefoon deze tekst die nog niet geblogd kan worden. Wat een stilte hier na al die drukke steden. De jongen uit Shanghai vertelde, dat er sinds 2 jaar in Shanghai een verbod is om eindeloos te toeteren. In Shanghai was ons ook opgevallen dat het relatief stil is op straat, dus niet alleen doordat er veel elektrische auto's zijn maar ook omdat er niet meer getoeterd wordt. Er staat een boeten voor van 50 rmb. Ik ga slapen.